Et utvalg:

Skatt

Dragen slår med halen
i mørket under hjertet
vokser seg sterkere for hver dag

Om ikke lenge skal du åle deg ut mellom låra
flerre mitt kjøtt og
brøle så ørene smelter
Du skal suge deg fast, gripe
med bitte små klør om mine sprengte bryst

Og jeg skal lære deg å sprute ild

Postkort, FINN, Nordnorsk Forfatterlag, 2004

Trosbekjennelse

Jeg tror på Kjærligheten, den allmektige og skapende.
Jeg tror på Kjærligheten som steg ned på jorden for oss og ble menneske.
Jeg tror på Kjærligheten, den grenseløse, som gir liv til alt som lever.

Bønn

Moder vår
du som er i himmelen
og her
Gi meg farger
La meg se rødt
Fjern mitt svartsyn
Moder
Gi meg av din kjærlighet
La den komme til meg
og lyse i mitt mørke
La meg elske
La meg elskes
Ta bort det døde i meg
og fjern min likegyldighet
La meg se at blodet renner
Moder
Gi liv til mitt liv
Amen

Økumenisk kvinnekalender 2004, Emilia forlag

Lyset er ei langsom elv som pløyer Storgata og feier oss i hus Nå fylles gatene av glupske fugler skinnende, forgylt av sola De hakker løs med kvasse nebb på det som mørket ikke lenger verner om alt ødelagt og skjørt alt skadelig og mørkt Langs gatene går dunkle skikkelser forbi de bleike, svartkledde og rå mens skarpe stråler gjennomborer dem og farger alle ting oransje

Plakat, FINN, Nordnorsk Forfatterlag, 2003

Skriv meg ut
av dette rommet
skriv meg inn
et annet sted
mal meg
i en annen billedramme
mal meg ut
av denne Renoir-idyll
Hogg meg ut
av dette fjellet
hogg en mening
inn i meg

Plakat, FINN, Nordnorsk Forfatterlag, 2002

Vinden kviskrar ikkje
Uler ikkje heller
Vinden berre bles

Havet dreg ikkje
Havet berre ligg der
Ingenting dreg

Snøen dansar ikkje
Fell berre slapt mot asfalten
Saman med meg

Noen roper navnet mitt. Jeg går ut i hagen hvor ravnene fortsatt spiser av katten min. Noen roper navnet mitt, men det er ingen her. Trærne står der de pleier å stå, rasler bare med sablene nå og da. Så jeg går inn igjen og setter meg foran peisen.

HISTORIA OM EI MØKKABOK

Lukta av kumøkk har aldri plaga meg. Sjølv ikkje den gongen eg var fem og ville over eit snødekt jorde for å leike med borna på andre sida. Eg kom omtrent midtvegs før eg sat fast. Eg stod til livet i snø som sakte vart brun rundt meg. Mormor kom og redda meg, bar meg inn til badekaret og spylte meg. Eg saknar barndomen til tider.

Men no vil eg fortelje om den dagen eg fekk brevet frå forlaget. Som du veit sende eg inn romanen min i november. Heile vinteren gjekk eg og venta på dette brevet, til tider sikker på at romanen min ville bli ein stor suksess, somme tider overtydd om at heile boka var noko skit.

Det var om våren og bøndene var i ferd med å gjere bygda enno brunare og meir stinkande enn normalt. Eg la vel eigentleg ikkje merke til stanken, når sant skal seiast, og hadde hengt ut klesvask; store kvite laken som no utpå føremiddagen var blitt brunflekka. I ettertid kan ein seie at eg burde vore meir påpasseleg, både med klesvask og anna, men det vart uansett raskt for seint.

Eg var på veg opp frå postkassa medan eg såg gjennom posten; rekningar og reklame for ting eg ikkje trong eller ikkje hadde råd til. Då fekk eg auge på den tjukke konvolutten som det stod Gyldendal på. Ivrig reiv eg han opp og tok ut det øvste arket.

Eg var altså på veg opp frå postkassa. Som du kanskje hugsar går grusvegen der heilt inntil jordet til naboen. Det hadde seg slik at naboen akkurat då heldt på å gylle akkurat der. Men dette la eg ikkje merke til, oppslut av brevet som eg var.

I det eg skulle til å lese kva som stod der, høyrde eg ein buldrande lyd og såg opp. Og i det same eksploderte møkkaspreiaren. Lufttrykket reiv all posten ut av hendene mine. I det eg opna munnen for å skrike, skylde den brune flodbølgja over meg, slo meg over ende og slukte både romanen og brevet frå forlaget.

Slik har det seg altså at boka mi aldri vart gjeve ut. Som du veit har eg no flytta frå bygda for godt av di eg ikkje kan utstå møkkastanken der.

Supermaria & Bros., antologi for Forfatterstudiet i Tromsø, 2001